Вақте ки сол ба охир мерасад, мо худро дар миёни ҷашни шодмонӣ мебинем – на танҳо гузаштани вақт, балки дастовардҳо, робитаҳо ва лаҳзаҳои муштарак, ки дувоздаҳ моҳи гузаштаро муайян кардаанд. Дар [Номи ширкати шумо], ин вақти сол махсусан махсус аст, зеро мо меоем